Tussen 1977 en 1980 was Eric Heiden alleenheerser in het schaatsen: hij won alle afstanden en de allround- en sprintkampioenschapen. Op de olympische spelen van 1980 in Lake Placid won hij zelfs goud op alle afstanden, van de 500 meter tot de 10 kilometer. In het huidige schaatsen is dit echter onmogelijk, elke schaatser heeft nog maar 1 of 2 afstanden waarop hij zich richt. Dit is ook goed te merken als je naar de allround- en sprintkampioenschappen kijkt: de winnaars worden op basis van 1 of 2 afstanden, die ze dan zeer goed beheersen, kampioen. Zelfs de meest dominante schaatser van het moment, Sven Kramer, heeft het moeilijk als hij zich op de kortere afstanden begeeft. En ook de meest diverse schaatser van het moment, Shani Davis, zei: ‘stayen en sprinten valt gewoonweg niet meer te combineren, hoe getalenteerd je ook bent.’

De huidige specialisatie leidt echter wel tot zeer snelle wereldrecords. Het doel van specialisatie is ook een verhoogd rendement, een gedachte die voort is gekomen uit het kapitalistisch denken. Het rendement zit hem echter niet alleen in snellere tijden maar ook in hogere economische beloningen en sponsor deals. Eigenlijk is het vreemd dat schaatsers minder kunnen, maar dat wat ze kunnen toch meer waard wordt. Terwijl de grote vooruitgang natuurlijk ook voor een groot deel komt door het verbeterde materiaal en de snellere ijsbanen. Dit komt doordat de commercie inspeelt op wat mensen echt intresseert, waar ze voor thuis blijven(of juist voor naar hamar gaan). De schaatsgekte in Nederland is afgelopen maanden maar weer eens naar boven gekomen. Dit maakt de schaatsport belangrijk, zowel voor de sposoren als de schaatsers, Want als een Nederlandse schaatser wint krijgt hij veel meer aanzien als dat een Nederlandse bowler wint. Door de geitenwollen trui van Mart Smeets lijkt het echter alsof de schaatsport niet is veranderd, dat is het natuurlijk wel. Nu zie je geregeld schaatsers met een zuurstof masker na een rit. Vroeger waren de schaatsers niet minder fanatiek, maar kon men gewoon niet het leven uit zichzelf rijden. Of wordt iemand die 2 keer zo lang extra zuurstof nodig heeft dan als hij geschaatst heeft nog als een gezond levend mens beschouwd? Ik denk dat de huidige druk op de sporters van sposors, coaches en sjovinistische fans een onnatuurlijke drang om te winnen voort brengt. Maar dit is economisch natuurlijk een zeer goed rendement..

Met de wereldwijde kredietcrisis komen ook de gedachten van grote ontslagreeksen weer boven. Voor veel mensen van de huidige werknemersgeneratie is het de eerste keer dat men serieus over zijn of haar baanzekerheid moet nadenken. De nederlandse vakbonden dringen aan op een snelle en daadkrachtige ingreep van het kabinet. Onze nederlandse minister van financieën reageert tot nog toe met de overdenking c.q. waarschuwing dat deze ingreep, die er zeker gaat komen, wel op de schouders van de belastingbetaler gaat rusten.

De vakbonden lijkt wederom voor het klassieke conflict van de insiders versus de outsiders te staan. De insiders pleiten tegen eventuele loonmatigingen, met als gevolg dat zij er zelf niet op achteruit gaan maar er wel veel ontslagen zullen volgen. De outsiders pleiten voor loonmatiging, met als doel dat er minder banen verdwijnen en werkloosheid beperkt blijft. Vanwege de verenigende angst om Amerika achterna te gaan en de extreem massale
media-aandacht  is er niemand die het ook maar durft om openlijk te kiezen voor de insiders. Is er dan toch nog ethiek in deze kapitalistische maatschappij? Of is het gewoon de angst voor de vergrote kans om aan de verkeerde kant van de streep te komen bij ontslagen?

Om geen werkloosheidsrecords ala Amerika te krijgen zal er snel een vicieuze circel moeten worden doorbroken. Aangezien er zowiezo een loonmatiging komen in de vorm van het verkleinen of verdwijnen van de extra’s en het consumentenvertrouwen sterk gedaald is zal er door het kabinet worden ingegrepen bij de ondernemingen. De reden waarom de overheid deze investering moet doen is omdat ondernemersvertrouwen zo mogelijk nog meer is gedaald als het consumentenvertrouwen. Ik vraag mij af of het een onderneming echt zo slecht zal vergaan als ze de angst van zich afgooien en op het gewoonlijke niveau verder gaan met investeren.

Kortom, volgens de huidige denkwijze is de drijfveer van de crisis dezelfde als de drijfveer van de oplossing daarvan. Of angst nou die drijfveer is of het juist een (te grote) vrijheid is doet verder niet af aan de vreemdheid van de enigsins onnavolgbare denkwijze. Blijkbaar is de huidige crisis zo complex dat alleen door een net zo ingewikkelde reactie kan worden opgelost…
Of komt dit ook weer door de angst of juist de te grote vrijheid van de overheden?